Mommy Story #1: The journey that took nine months

Jeetje wat gaat de tijd snel. Mijn kleine meisje Rowan is inmiddels alweer 3 weken oud. Het voelt nog als de dag van gisteren dat ik zwanger was en liep te klagen over de laatste loodjes. Tegelijkertijd kan ik mij ook niet meer voorstellen hoe het was zonder haar. Gek eigenlijk, wat tijd met je kan doen.

Wellicht is het leuk om wat te vertellen over mijn zwangerschap. Ik zal waarschijnlijk hele stukken overslaan omdat het anders echt een boekwerk wordt dus mochten mensen nog vragen hebben mogen jullie mij altijd benaderen.

Ergens in april 2016 besloten mijn man en ik dat we wilden gaan voor een tweede kindje. Ons zoontje was inmiddels anderhalf jaar oud en het leek ons leuk ons gezinnetje uit te breiden met een broertje of zusje voor Toby.

Nadat mijn pilstrip ten einde was, besloten we dan ook om niet meer aan een nieuwe te beginnen en te kijken hoe het zou gaan.

Begin juni gingen we heerlijk op vakantie naar Kreta. Na een heerlijke twee weken genieten op het zonnige eiland was het weer tijd om naar huis te gaan. Eenmaal thuis merkte ik dat behoorlijk moe was elke keer, maar dat was ik wel vaker dus ik zocht er niet al te veel achter.

Ook toen ik na vier weken nog niet ongesteld was geworden, gingen er nog niet direct belletjes rinkelen. Voor ik zwanger raakte van mijn zoontje had ik ook wel eens een cyclus van zes weken gehad dus ik dacht het zal wel, ik word gewoon later ongesteld.

Maar toen ook mijn borsten enigszins gevoelig begonnen te worden, besloot ik toch maar een zwangerschapstest te doen. Nadat ik hem had neergelegd om de lange twee minuten te wachten, besloot ik mijn zoontje maar aan te kleden. Ik vergat eigenlijk dat de test er nog lag tot ik iets moest pakken uit de badkamer. En tot mijn verbazing zag ik daar de twee bekende streepjes op de test: Zwanger. Ik was stomverbaasd. Een dag later deed ik nog een Clearblue test en toen was het niet meer te ontkennen.

Uiteraard waren mijn man en ik enorm blij, maar ik was ook wel weer nerveus. Zou het allemaal wel goed gaan? De eerste paar weken zijn zou eenmaal cruciaal. Toch besloten we het wel te vertellen aan onze ouders en beste vrienden. Mocht het mis gaan, zouden we het achteraf ook vertellen dus waarom niet nu al.

Korte tijd later kreeg ik jeuk op mijn bovenarm. Ik dacht dat het gewoon een irritatieplek was dus ik had er niet veel aandacht aan besteed. Wel was het me opgevallen dat ik enorm moe was, maar dit kon ik ook toewijzen aan de zwangerschap. Enkele dagen later kreeg ik onverklaarbare spierpijn over mijn hele lijf. Alsof ik een marathon had gelopen. Toen mijn moeder opmerkte dat er een rode rand om mijn plek zat, besloot ik dat het tijd was voor een bezoekje aan mijn huisarts. Die constateerde aan de hand van mijn plek, en mijn symptomen dat ik waarschijnlijk besmet was met de ziekte van Lyme. Een aandoening die zeer ernstige gevolgen kan hebben voor het ongeboren kindje, maar ook voor mijzelf, wanneer dit niet behandelt zou worden. Een nadeel bleek echter dat de medicatie voor de ziekte van Lyme niet gebruikt mag worden tijdens de zwangerschap. Een dilemma. Geen medicijnen innemen was geen optie want dat zou ik mogelijk de rest van mijn leven last houden van de ziekte met alle gevolgen van dien, en wel medicijnen innemen kon mijn ongeboren kindje ernstige schade toebrengen. Na overleg met een gynaecoloog besloten we de medicatie wel in te nemen. Een spannende tijd brak aan.

Een aantal weken later kregen we dan onze eerste echo. Ik was toen ongeveer zeven weken zwanger. Gelukkig kregen we een mooi kloppend hartje te zien ergens in het midden van iets wat op een pinda leek. Alleen kon de verloskundige nog niet met zekerheid zeggen hoeveel kindjes het waren, omdat in theorie ze nog achter elkaar zouden kunnen liggen. Mijn hart sloeg  over. Wat nou als het er meer zijn? Natuurlijk zouden ze welkom zijn, maar de schrik zat er wel even in. Hoe zouden we dat nou weer moeten doen.

Ongeveer drie weken later kregen we de termijnecho. De uitgerekende datum werd bepaald op 5 maart (later werd deze bijgesteld naar 4 maart) en konden we dan eindelijk zien dat ik maar een kindje verwachtte.

Met 13 weken hadden we de nekplooimeting. En gelukkig bleek deze ook goed. Het werd tijd om de zwangerschap bekend te maken. Het leek ons leuk om ons zoontje hierin te betrekken. Met dit als resultaat.

Vanaf het begin af aan hadden mijn man en ik besloten dat we ook dit keer het geslacht wilden weten. We vonden het ook wel makkelijk om te weten of we allemaal nieuwe spullen moesten aanschaffen of niet.

We hadden wel een vermoeden. Deze zwangerschap verliep vanaf het begin al anders dan die van mijn zoontje. Ik was extreem moe, misselijk, humeurig, had haaruitval en pukkeltjes. We dachten dus beide aan een meisje.

Bij ruim zestien weken hebben we een pretecho laten maken die ons vermoeden bevestigde: We waren in verwachting van een dochtertje. We waren echt super blij met dit nieuws. Een tweede zoontje was ook super geweest, maar een koningskoppel is natuurlijk helemaal fantastisch. Ook dit wilden we leuk bekendmaken en dus vroeg ik een vriendin om foto’s te maken die we konden delen op facebook.

Het roze shoppen kon beginnen.

Rond deze tijd ging mijn misselijk gelukkig weer weg. Wel kreeg ik een andere kwaal ervoor in de plaats: bekkeninstabiliteit. Ik ging op advies van mijn verloskundige naar de bekkenfysio. Zij kon mij aan de hand van oefeningen en soms wat massages redelijk helpen om het te beperken. Tot het einde van mijn zwangerschap heb ik hier gebruik van gemaakt.

De medicatie voor mijn Lyme leek zijn werk ook goed te doen. Ik was wat minder vermoeid en de spierpijn was niet meer teruggekomen. Bij de 20-wekenecho kregen we gelukkig goed nieuws: De baby was gezond, alles zat erop en eraan en er waren geen afwijkingen te zien.

Het viel mij op dat mijn buik bij een tweede zwangerschap veel sneller groeide. Zo stapte ik met twaalf weken al over op zwangerschapsbroeken omdat ik mijn knoop al niet meer dicht kreeg en een aantal shirt werden al snel te kort.

Met mijn zoontje hebben we met 26 weken een 3D pretecho laten maken dus besloten we dat met deze baby ook te doen. Met een mooi resultaat.

Naarmate mijn zwangerschap vorderde merkte ik steeds meer dat ik er niet meer zo erg van genoot. Ik had teveel pijntjes en kwaaltjes om het leuk te blijven vinden. Ik had nog steeds erg last van mijn bekken en rug waardoor ik erg slecht sliep en zelfs besloot om in het logeerbed te gaan slapen omdat ik daar minder last had. Lekker gezellig ook voor mijn man, maar gelukkig begreep hij het wel. Daarnaast kreeg ik ook erg last van maagzuur. De baby bleef tot het einde erg hoog liggen en lag geregeld tegen mijn middenrif en rib aan waardoor ik het zuur kreeg en benauwd had. Van mij mocht die baby dus wel wat eerder komen. Mijn zoontje kwam negen dagen na de uitgerekende datum dus ik vreesde dat deze baby ook later zou komen. Ik kon mijn lol dus nog wel even op.

Met 34 weken heb ik een zwangerschapsshoot gedaan samen met mijn man en zoontje. Altijd leuk voor later.

  

En toen was daar eindelijk mijn zwangerschapsverlof. Ik besloot deze wel nuttig te besteden en ging aan de slag met de zindelijkheidstraining van mijn zoontje. Mijn missie voor die weken. Dit ging verrassend goed en inmiddels is hij overdag zindelijk. Een ongeluk heeft hij natuurlijk nog wel eens, maar verder doet hij alles op het potje en de wc. Hier dus een trotse mama.

Door mijn pijntjes en kwaaltjes hoopte ik echt dat de kleine meid zich bijtijds zou laten zien. Ik hield er alleen sterk rekening mee dat zij later geboren zou worden omdat mijn zoontje geboren met met een termijn van 41 weken en 2 dagen.

Op 1 maart met een termijn van 39 weken en 4 dagen had ik een afspraak bij een masseuse voor een voetreflexmassage. Het was mij bekend dat er in je voeten allemaal zenuwen samen komen die in verbinding staan met de rest van je lichaam. En dat bij de juiste stimulans er dingen in gang gezet kunnen worden, bijvoorbeeld een bevalling. Uiteraard mits jij en het kindje er klaar voor zijn natuurlijk.

Die avond om 22.00 uur kreeg ik enorme darmkrampen en haalde ik het toilet maar net op tijd. Dit herhaalde zich om 24.00 uur en 01.45 uur. En toen ik om 02.00 uur ineens een ander soort kramp kreeg, wist ik dat het begonnen was. Om 04.00 uur kwamen de krampen om de vijf minuten en werd het tijd om de verloskundige te bellen. Ook heb ik mijn ouders en schoonmoeder gebeld. Mijn vader zou op mijn zoontje passen en mijn moeder en schoonmoeder zouden tijdens de bevalling aanwezig zijn. Toen de verloskundige kwam bleek ik vier centimeter ontsluiting te hebben en konden we naar het ziekenhuis. Daar aangekomen werden mijn vliezen gebroken. De weeën werden heftiger maar waren nog steeds goed op te vangen. Echter bleek mijn ontsluiting wat trager te vorderen als gebruikelijk was. De standaard een centimeter per uur haalde ik niet.

Nadat ik de acht centimeter had bereikt stagneerde de hele boel en twee uur later was er niks veranderd. De weeën kon ik bijna niet meer opvangen en ik zakte steeds letterlijk door mijn benen. Ik besloot om pijnstilling te vragen omdat ik dit niet lang meer kon volhouden. De gynaecoloog kwam voor een onderzoek. De kleine meid bleek toen wat gedraaid te liggen waardoor de ontsluiting niet vorderde. Ze kon niet goed indalen. Er werd besloten tot wee-opwekkers gecombineerd met pijnstilling.  De gynaecoloog vroeg mij op mijn zij te liggen om te kijken of ze wellicht nog wilde draaien. Wat een helse pijn gaf dat. En binnen een halve minuut werd de pijn ondraaglijk en riep ik dat ik moest persen. Echter keek iedereen me vreemd aan want ik moest nog twee centimeter ontsluiten. Aangezien ik nog geen medicatie had gehad werd ik terug overgedragen aan mijn verloskundige en mocht ik persen. Na ongeveer 5 weeën was ze er dan eindelijk, mijn kleine Rowan.

De bevalling was hels, maar gelukkig mocht ik Rowan gelijk in mijn armen sluiten en dit maakte veel goed. Het was een mooie afsluiting van een mindere leuke bevalling.

Vanaf nu is het de bedoeling dat ik met enige regelmaat een artikel zal plaatsen over mijn ervaringen met het moederschap. Dit zal variëren tot bijvoorbeeld het uitkiezen van het geboortekaartje van mijn kindjes tot de problemen waar ik tegen aan loop. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden.

-X-

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *