Recensie: Mijn optimistje – Angela Brandsma

Korte inhoud

Dit is het autobiografische verhaal van Angela (41). Zij is single en heeft een kinderwens. Via een donortraject lijkt haar droom uit te komen als blijkt dat zij in april 2015 zwanger is van haar eerste kindje.

In het begin lijkt de zwangerschap onbezorgd, zonder misselijkheid of andere verschijnselen. Tijdens de 20-wekenecho ziet alles er goed uit, maar wordt zij doorverwezen naar het ziekenhuis omdat zij een placenta previa heeft. Vanaf dertig weken wordt haar zwangerschap dan ook onrustig en ligt zij regelmatig met een bloeding in het ziekenhuis. Plannen worden gemaakt voor een preventieve opname in week 36, maar voordat het zover is, gaat het met 35+4 hopeloos mis.

Wat dan volgt is een nachtmerrie voor iedere ouder met uiteindelijk de allerergste uitkomt die je je maar kunt voorstellen.

Angela heeft vanaf het begin een blog bijgehouden en beschrijft de opeenstapeling van ongelofelijke gebeurtenissen vanuit haar hart. Vervolgens gaat zij door met het schrijven en neemt iedereen mee in haar strijd om te (over)leven. Als je haar blog gelezen hebt ken je de helft van haar verhaal. De andere helft is aan dit boek toegevoegd. Haar strijd, haar overlevingsdrang en haar grote wens om George grote broer te maken.

Waar ligt de grens?

Mijn mening

Allereerst wil ik Angela bedanken voor de mogelijkheid en eer haar boek, haar persoonlijke verhaal te mogen lezen en recenseren.

Ik voelde mij oprecht bevoorrecht dit persoonlijke boek te mogen lezen. Maar als ik heel eerlijk ben, zag ik er ook behoorlijk tegenop om het te gaan lezen. Zoals veel van jullie weten heb ik zelf twee kinderen, waarvan de jongste uit maart 2017, recent dus nog. Verhalen die betrekking hebben op (jonge) kinderen zijn dan ook enorm moeilijk voor mij om objectief te lezen. Ik betrap mezelf erop het verhaal snel op mijzelf te betrekken en laat mijn emoties dan de overhand krijgen. Toch vond ik dat ik dit boek moest lezen. Een verhaal als dit verdient het om gelezen te worden.

In dit boek volgen we Angela, een single vrouw die dolgraag een kindje wil. Wanneer dit dan lukt via donordonatie is zij zielsgelukkig. Haar grootste droom komt uit.

Maar dan gaat het gruwelijk mis. Haar knappe kanjer George blijkt een afwijking te hebben en voert een strijd om te overleven.

Bovengenoemde intensivist kwam vanochtend al kijken, glimlachte en zei: “held”. En mijn zwager vraagt zich af of George misschien een Duitser is: scoren in de reservetijd.

Maar na een strijd van vijfentwintig dagen komt de kleine man te overlijden.

Dat vocht. Hoe ironisch is het! Water. De spil in mijn leven, maar de grootste vijand van mijn zoon.

Haar hele traject heeft Angela verwoord in een blog. En al deze artikelen heeft zij gebundeld tot een boek.

Elk gevoel, elke gedachte weet Angela neer te zetten alsof je er zelf bij bent. Je voelt haar verdriet. Niemand zou dit mogen meemaken en je wenst het je ergste vijand nog niet toe. Maar wat een dapper mannetje die George. Met recht een kanjer te noemen.

Angela laat goed zien hoe diep moedergevoelens zitten, en dat men onmogelijk kan verwachten na een x aantal maanden wel weer op de been te zijn en weer back to the normal way of life te gaan. Een verwerking als dit kost jaren, als je het al kan verwerken. Persoonlijk denk ik dat dit niet iets is wat je verwerkt, maar wat een plekje krijgt en hopelijk ooit draagbaar wordt. Haar doorzettingsvermogen is enkel bewonderenswaardig te noemen en ik vind haar enorm dapper dat ze toch een manier vindt om door te gaan met haar leven.

De blog artikelen raken je allemaal op een andere manier. Sommigen roepen direct tranen op bij mij, terwijl ik van anderen een glimlach op mijn gezicht tover. De balans is emoties lijkt gedurende de artikelen iets meer in balans te komen en Angela zet door om nieuwe droom, George grote broer maken, te verwezenlijken.

Dit boek heeft mij een gevoel van diep respect gegeven, respect voor alle mama’s die kun kanjer niet meer kunnen knuffelen en troosten. Maar enkel troost zoeken om het grootste verlies uit hun leven te relativeren en een plekje te geven.

Voor de neefjes van Angela is George een sterretje in de hemel. Ik wil de lezers van deze recensie dan ook vragen een reactie onder dit artikel te plaatsen met een * erin. Zo wil ik laten zien dat door dit boek, George niet vergeten zal worden en zal voortleven als sterretje. Alvast bedankt!

Mijn optimistje

ISBN: 9789463230537

Neemt ook eens een kijkje op de website van Angela. Dat kan door hier te klikken.

2 thoughts on “Recensie: Mijn optimistje – Angela Brandsma

  1. *

    Prachtige recensie.
    Voel de emoties nu al.
    Ook mama van 2 jongens.
    Er lijkt me niets ergers dan je kind te verliezen..
    Dit boek wil, nee MOET ik lezen.. ❤
    Respect voor deze krachtige vrouw..
    Sterkte met je verdriet ⚘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *